Trapleuning

Vaak realiseer ik me na een consult met een medewerker wat een mooi vak ik toch heb. Afgelopen week heb ik een eindgesprek gevoerd met een medewerker en haar leidinggevende. Laat ik hen fictief Desirée en Annabel noemen.  De reden van mijn inzet was het feit dat de tweelingzus van Desirée onverwachts in haar slaap is overleden. Desirée had afgesproken met haar zus om een dagje lekker te gaan shoppen, echter de zus kwam niet opdagen en reageerde niet op de what’s app en sms berichtjes. Na drie kwartier ging Desirée naar het huis van haar zus en zag dat haar zus nog in bed lag. Uiteindelijk bleek dat haar zus in haar slaap was overleden. Een grote schrik vanzelfsprekend. De tweeling was 35 jaar oud. Ik heb Desirée en Annabel begeleid in de terugkeer naar het werk. Met Desirée vooral gekeken wat zij nodig had om weer de draad van haar leven zonder tweelingzus op te pakken. Met Annabel vooral gekeken wat zij en haar team Desirée kan bieden in haar re-integratie. In de gesprekken bleek dat Desirée normaal heel goed met haar teamleden kon praten, maar dat lukte nu helaas helemaal niet. Er was in het begin vooral (te) veel empathie en begrip maar dan een periode van vier weken sloeg dat om in onbegrip en irritatie. De collega’s namen haar avonddiensten over maar vonden dat na een paar weken een te zware belasting. Door juist niet met elkaar te communiceren ontstond er vanuit het team maar ook vanuit Desirée aannames die niet  juist waren, maar alleen gedreven werden door emoties. Desirée raakte minder gemotiveerd om te denken aan terugkeer naar het werk en Annabel voelde zich tussen twee partijen in staan. Zij had alle begrip voor Desirée maar kon ook zich ook voorstellen dat de overige teamleden een oplossing wilde.

Het eindgesprek was bijzonder. Waarom bijzonder? Bijzonder omdat Desirée heel mooi kon verwoorden welke rol ik voor haar heb gehad. “Ik moet afscheid gaan nemen van mijn trapleuning”. Ik keek haar verbaasd aan. Zij benoemde “Jij hebt mij de trap laten op- en aflopen die ik zelf aan kan. Soms was je beschermend voor mij gaan staan en op andere moment gaf je me net dat duwtje in de rug dat ik nodig had om de stap terug te maken”. Annabel gaf aan dat het voor haar heel fijn was om open en in vertrouwen met iemand te kunnen sparren met alle bijbehorende emoties. Voor haar was het lastig om zich kwetsbaar op te stellen naar het team toe maar ook naar Desirée toe.

In de gesprekken met mij kon zij die kwetsbaarheid wel tonen en kon zij vanuit die kwetsbaarheid haar krachten ontdekken.

Op dat soort momenten realiseer ik mij hoe mooi en zingevend mijn vak is.

Wij hebben het traject gezamenlijk in alle harmonie en openheid kunnen afsluiten. Beiden kijken met vertrouwen naar de toekomst en ik vermoed dat dat vertrouwen helemaal terecht is.

Joyce

Wil je meer informatie?

Contact opnemen