slide rocks

Teveel…

Voor mij zit Erna. Ze huilt. Het is haar allemaal te veel geworden. Met de doos tissues onder handbereik vertelt ze haar verhaal. Ze vertelt over haar huwelijk, ze is al 18 jaar getrouwd met Rob en samen hebben ze een tweeling van 16 jaar. Rob en Erna komen uit hetzelfde kleine dorp in Brabant. Erna werkt in de broodfabriek van het dorp, al 8 jaar staat ze achter de lopende band. Ze vindt het werk leuk, met name voor de sociale contacten. Bijna het hele dorp werkt er. In ieder geval haar vriendinnen. Maar sinds een paar weken lukt het werken niet meer. Ze kan zich niet meer concentreren, maakt fouten, en is snel aangebrand, ofwel ’kort voor de kar’, zoals ze dat zelf noemt. Ze kent zichzelf zo niet. Erna heeft zich in het verleden één keer eerder ziek gemeld als gevolg van een blinde darmontsteking. Op een enkele griep na is ze altijd gaan werken. Haar leidinggevende Anneke stuurt Erna naar huis en vraagt mij om haar te begeleiden.

Als we naar het dagelijkse leven van Erna kijken valt op dat Erna veel bezig is voor anderen. De taakverdeling in het huishouden is traditioneel: Erna regelt veel voor Rob en de tweeling, en doet het huishouden. De tweeling zit in de pubertijd, en zit, zoals dat tegenwoordig gebruikelijk lijkt, constant op hun telefoon te turen. Erna grapt hierover dat ze de tweeling een appje moet sturen als ze contact met hen wil, maar ik hoor dat het grapje ook een serieuze ondertoon heeft.

Daarnaast zorgt ze voor haar moeder. Haar vader is een paar jaar geleden overleden en hoewel haar moeder nog gezond is wordt deze toch ook steeds ouder. Erna gaat drie keer per week naar haar moeder toe, maakt het huis samen met haar schoon, neemt de was mee en haalt de boodschappen voor haar. Ze doet het graag en met liefde, maar het kost wel tijd. Hierdoor heeft Erna geen tijd meer voor haar eigen hobby: zelf kleding naaien.

Samen met Erna kijk ik naar haar energiebalans. Wat geeft haar energie en wat kost haar energie. Door letterlijk een weegschaal te tekenen en alle onderwerpen op de schaaltjes te plaatsen wordt voor Erna al snel inzichtelijk dat haar balans verstoord is. Op het energie-kostende schaaltje ligt veel te veel, en het energie-gevende schaaltje is te leeg. Van belang is dat de weegschaal meer in evenwicht komt.

Erna komt in de weken na het intakegesprek zelf met een aantal oplossingen: in plaats van drie keer per week naar haar moeder te gaan gaat ze nog maar één keer per week. De andere twee keren komt haar moeder bij haar. Rob haalt haar moeder na zijn werk op, en moeder eet dan een hapje mee bij Erna. Verder heeft ze samen met Rob en de kinderen een paar ‘schermloze” momenten afgesproken. Om te zorgen dat Erna aan haar hobby toekomt, meldt ze zich aan bij een naaiclub op donderdagavond. De taakverdeling in huis wordt aangepakt, en in de loop van de tijd gaat Erna zich steeds beter voelen.

Alleen het werken komt er maar niet van. Iedere keer blijft Erna de gang naar het werk uitstellen. Al pratend komen we er achter dat haar schaamte over haar ziek zijn te groot is. Zelfs tegen koffiedrinken op haar werk ziet ze op. In overleg met haar leidinggevende Anneke bedenken we een plan. We spreken af dat ik samen met Erna naar de broodfabriek rijd. Buiten zal Erna opgewacht worden door haar beste vriendin Ellen. Erna zal mij vervolgens een rondleiding geven door de fabriek. Op de dag dat we hebben afgesproken stapt Erna licht zenuwachtig in mijn auto en rijden we samen naar de fabriek. Daar aangekomen loopt alles volgens afspraak: haar vriendin Ellen staat al op haar te wachten, samen met haar leidinggevende Anneke. In no-time neemt Ellen Erna onder haar hoede, en troont haar de fabriek in. Haar vriendinnen reageren vrolijk en hartelijk, en voor Erna valt er een last van haar schouders. Iedereen is blij dat ze weer terug is, en Erna ook.

En ik? Ik werd gelukkig opgevangen door de leidinggevende Anneke, die me de fabriek heeft laten zien.

Birgit van den Booren