slide rocks

Eén en al bewondering

Al bijna tien jaar ben ik met De Sociale Raadsvrouw bezig en alle schuldhulpverleners daaromheen. We krijgen de meest vreselijke verhalen te horen. Toen ik zelf nog casussen deed, liep bij mij geregeld, gemiddeld eens in de drie jaar de “emmer van ellende” over.

Ik visualiseerde bij iedere casus een emmer achter mij die langzaam volliep met ellende van andere mensen. Eens in de drie jaar liep die over en was ik een paar dagen helemaal van de leg. Je hoefde dan maar naar mij te kijken en de tranen liepen mij over de wangen. Ik heb eens een heel weekend zitten janken om een paar kinderschoenen waarvan de gespjes met touwtjes aan elkaar gebonden waren… Doffe ellende.

Nu ik zelf geen casussen meer doe heb ik dat niet meer. Ik hoor van anderen wat ze meemaken, maar natuurlijk hoor ik nog niet de helft. Het is niet voor niets dat we binnen De Sociale Raadsvrouw twee maal per jaar een hele dag bijeenkomen, niet alleen om wat te leren maar ook om de ellende van ons af te praten. Intervisie.

Nu een jaar geleden ben ik samen met Joyce Neijenhuis BMW Voor Elkaar begonnen. Ik had nooit zo’n hoge pet op van bedrijfsmaatschappelijk werkers. Ze stonden bij mij op het netvlies als urenschrijvers en mensen, vooral dames, die zich o.a. met de schulden van anderen bemoeien waarna wij de zaak weer recht mochten trekken als het fout liep. Aaii….!

Dat is nu wel anders… Vooral de laatste tijd verwonder ik mij en bewonder ik deze beroepsgroep zeer. De laatste maanden gaat het lekker crescendo bij BMW Voor Elkaar en krijg ik uit de eerste hand te horen wie, wat, waar en hoe. Ik zie de toewijding en de empathie, zonder klef te zijn. Ik zie hoeveel ze voor elkaar krijgen. Ik zie hoe mensen in rouw troost vinden en hun leven weer op de rit krijgen. Ik zie hoe ze ruzies op het werk sussen, hoe ze pestgedrag oplossen. Ik zie een werknemer die haar kind heeft verloren rust vindt. Sterfgevallen. Een getroubleerd verleden een plek krijgen. Maar ik zie bij allen een liefde voor het werk van bedrijfsmaatschappelijk werker die mij ontroerd en me in verwondering achterlaat.

Rapportages van bmw hoef ik niet te lezen, mij te pittig! Ze blijven aan mij kleven…, dat emmertje dat volloopt….

Ik dacht dat we bij De Sociale Raadsvrouw ellende tegenkwamen, maar dat is nog niets bij wat je hier meemaakt. Ik heb me nooit zo gerealiseerd hoeveel ellende bmw’ers over zich heenkrijgen en hiermee moeten leven en er dan ook nog een draai aan moeten geven zodat vervolgens iedereen weer kan functioneren.

Eén en al bewondering….

Hettie Schuring